Panorama toruńskiej starówki widziana z Wisły. Fot. Łukasz AugustyńskiPanorama toruńskiej starówki widziana z Wisły. Fot. Łukasz Augustyński

Przejście z wąskiej ulicy nad Wisłę zajmuje chwilę. Po drodze jest jednak powód, żeby się zatrzymać: ceglana brama, której rozmiary najlepiej widać dopiero z bliska. Wyżej jasne wnęki, wokół otworu starannie ułożone cegły, po bokach masywne ściany. W Toruniu takie szczegóły można oglądać niemal na każdym kroku. Pokazują, jak wiele dawni budowniczowie potrafili uzyskać za pomocą jednego materiału.

Brama Mostowa i nadwiślańskie mury Torunia. Fot. Łukasz Augustyński
Brama Mostowa i nadwiślańskie mury Torunia. Fot. Łukasz Augustyński

Miasto oglądane od Wisły

Od strony rzeki dobrze widać, jak niewielką częścią panoramy jest pojedyncza kamienica. Dachy nakładają się na siebie, ponad nimi wyrastają kościelne wieże, a bliżej wody ciągną się obwarowania. Poszczególne budynki tworzą tu większą całość. Właśnie znaczenie zachowanego układu miasta podkreśla UNESCO. Na listę światowego dziedzictwa w 1997 roku wpisano zespół obejmujący Stare Miasto, Nowe Miasto i ruiny zamku krzyżackiego.

Bramy wyznaczają miejsca, w których ten widok można przekroczyć i wejść między zabudowania. Współczesny spacerowicz korzysta z nich swobodnie, lecz powstały jako element systemu obronnego. Mur miał zatrzymywać, a dostęp do miasta prowadził przez wyznaczone przejścia. Według Ośrodka Informacji Turystycznej ceglane umocnienia zastąpiły wcześniejszy wał drewniano-ziemny.

Dziś o dawnej funkcji najłatwiej przypomina ich masa. Zieleń i szeroka przestrzeń bulwaru łagodzą ten widok, ale wystarczy stanąć w przejeździe, żeby zobaczyć grubość ścian. Z jednej strony pozostaje rzeka i otwarte niebo, z drugiej zaczyna się ulica zamknięta fasadami. Brama nadal wyraźnie oddziela te dwie przestrzenie, choć od dawna służy już innemu ruchowi.

Brama Klasztorna w Toruniu widziana od strony Wisły. Fot. Łukasz Augustyński
Brama Klasztorna w Toruniu widziana od strony Wisły. Fot. Łukasz Augustyński

Mostowa i Klasztorna mają własny charakter

Brama Mostowa pochodzi z 1432 roku i stanęła w miejscu wcześniejszej budowli. Jej zaokrąglone boki łatwo rozpoznać nawet bez znajomości historii architektury. Ten kształt miał praktyczne uzasadnienie: ograniczał skutki ostrzału artyleryjskiego. Otwory strzelnicze umożliwiały z kolei użycie dział do obrony miasta. W wyglądzie bramy zapisano więc odpowiedź na bardzo konkretne zagrożenie.

Nazwa odsyła do drewnianego mostu zbudowanego w 1500 roku. Zanim powstał, do przeprawy promowej prowadziła brama nazywana Przewoźną lub Promową. Związek z Wisłą przypominają również tablice wysokich stanów wody, zachowane w przejeździe. Są małe w porównaniu z całą budowlą, a pozwalają wyobrazić sobie rzekę sięgającą znacznie dalej niż podczas pogodnego spaceru po nabrzeżu.

Inne wrażenie sprawia Brama Klasztorna, zwana też Bramą św. Ducha. Zbudowano ją w pierwszej połowie XIV wieku, a nazwę zawdzięcza dawnemu klasztorowi benedyktynek. W jej zwartej bryle mocno zaznaczono ostrołukowe przejście. Jasne pola dekoracji odcinają się od czerwonego tła; z daleka pozwalają dostrzec podziały, które przy jednolitej powierzchni byłyby mniej czytelne.

Ceglane mury obronne Torunia od strony Wisły. Fot. Łukasz Augustyński
Ceglane mury obronne Torunia od strony Wisły. Fot. Łukasz Augustyński

Ceglana ściana ma więcej niż jeden kolor

Przy murze znika wrażenie jednolitej czerwieni. Obok siebie leżą cegły jaśniejsze, brunatne, pomarańczowe, miejscami znacznie ciemniejsze. Między nimi biegną spoiny, które również wpływają na wygląd powierzchni. Z bliska dobrze widać, że o charakterze elewacji decyduje całe zestawienie: wielkość elementów, ich ułożenie, kolor zaprawy i sposób wykończenia połączeń.

Sposób ułożenia cegieł w murze nazywa się wątkiem. W zależności od układu na powierzchni pojawiają się ich dłuższe lub krótsze boki, tworząc rozpoznawalny rysunek. To kolejny szczegół widoczny bez wchodzenia do budynku. Z kilku metrów ściana może wydawać się gładkim tłem, a z bliska ujawnia regularną siatkę połączeń. Przy dużej elewacji nawet zmiana takiego układu potrafi zaznaczyć granicę między fragmentami, które z daleka zlewają się ze sobą.

Ciekawie wyglądają miejsca, w których cegły zmieniają kierunek. Nad otworem układają się zgodnie z przebiegiem łuku, przy narożniku łączą dwie płaszczyzny, w dekoracyjnym pasie tworzą powtarzalny wzór. Niewielki element pozwalał budować zarówno rozległe powierzchnie, jak i drobne obramienia. Różnicę widać szczególnie w bocznym świetle: wysunięty fragment rzuca cień, a cofnięty staje się ciemniejszy od sąsiednich partii ściany.

Nie każda zmiana koloru oznacza jednak inną epokę. Z samej fotografii trudno rozstrzygnąć, kiedy wymieniono cegły albo uzupełniono zaprawę. Historia konkretnej naprawy wymaga sprawdzenia dokumentacji. Podczas spaceru można dostrzec różnice, lecz przypisywanie im dat wyłącznie na podstawie wyglądu byłoby zgadywaniem.

Brukowana uliczka przy murach obronnych Torunia. Fot. Łukasz Augustyński
Brukowana uliczka przy murach obronnych Torunia. Fot. Łukasz Augustyński

Okno, wnęka, obramienie

W ceglanej architekturze sporo dzieje się wokół otworów. Głęboko osadzone okno wygląda inaczej niż przeszklenie niemal zrównane ze ścianą. Cofnięcie pozostawia miejsce na cień i wyraźne obramienie. Przy długich elewacjach znaczenie ma też powtarzalność: rzędy niewielkich okien dzielą dużą powierzchnię na odcinki, które wzrok łatwo śledzi. Każdy kolejny otwór podtrzymuje ten sam porządek.

Część form przypominających okna jest jednak ślepa. To blendy, czyli płytkie wnęki służące dekoracji ściany. Mogą otrzymać ostrołukowy zarys i jasne wypełnienie, dzięki czemu mocno wyróżniają się na ceglanym tle. Oglądane z ulicy pokazują, że do ozdobienia budynku wystarczała niekiedy zmiana głębokości powierzchni. Efekt zależy później również od pogody i pory dnia: w ostrym słońcu kontury są wyraźniejsze, przy rozproszonym świetle całość wygląda łagodniej.

Łukowe obramienia okien i dekoracyjne podziały ceglanej elewacji w Toruniu. Fot. Łukasz Augustyński
Łukowe obramienia okien i dekoracyjne podziały ceglanej elewacji w Toruniu. Fot. Łukasz Augustyński

Czerwona elewacja nie wystarczy, żeby rozpoznać gotyk

Toruń kojarzy się z gotykiem, lecz jego zabudowa powstawała przez stulecia. Cegłę wykorzystywano także później, a starsze obiekty przebudowywano i dostosowywano do nowych potrzeb. O stylu budynku mówią jego proporcje, kompozycja fasady i detale rozpatrywane razem. Sam materiał nie przesądza o metryce.

Dla osób zajmujących się współczesną architekturą szczególnie interesujące pozostają drobne decyzje widoczne w tych elewacjach. Jak szeroki pas ściany zostawiono między oknami? O ile cofnięto wnękę? Gdzie przerwano powtarzalny układ? Na toruńskich ulicach odpowiedzi można zobaczyć z chodnika. Czasem najbardziej zapada w pamięć właśnie taki fragment: kilka rzędów cegieł nad drzwiami, dobrze wyprowadzony narożnik albo cień pod gzymsem.

Ceglany łuk nad przejściem w sąsiedztwie zamku krzyżackiego w Toruniu. Fot. Łukasz Augustyński
Ceglany łuk nad przejściem w sąsiedztwie zamku krzyżackiego w Toruniu. Fot. Łukasz Augustyński

Źródła:

  • UNESCO World Heritage Centre, „Medieval Town of Toruń” — opis zespołu staromiejskiego i wpisu na Listę światowego dziedzictwa.
  • Urząd Miasta Torunia, „Brama Mostowa” — historia budowli, jej funkcja obronna i związki z przeprawą przez Wisłę.
  • Ośrodek Informacji Turystycznej w Toruniu, „Mury i bramy miejskie” — historia toruńskich umocnień.
  • Ośrodek Informacji Turystycznej w Toruniu, „Brama Klasztorna” — datowanie i pochodzenie nazwy bramy.
  • Vandersanden, „Wiązania cegieł” — omówienie sposobów układania cegieł w murze.
One thought on “Cegła, łuki i bramy — detale architektury Torunia”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *